കണ്ടു ഞാൻ കണ്ണനെ കയാമ്പു  വർണ്ണനെ  ഗുരുവയൂരംബല .നടയിൽ.
ഒരു കൊച്ചു ചുള്ളൻ  പയ്യന്....ഗുരുവായൂര് ദര്ശനം കഴിഞ്ഞാൽ  അടുത്ത പടി നീണ്ട ക്യൂ വിൽ  മണിക്കൂറുകളോളം  നിന്നത്തിന്റെ വിശപ്പ്‌ മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു.എപ്പോഴതെതും പോലെ തൊട്ടുമുന്നിൽ ദ്വാരക യുണ്ടല്ലോ.അവിടെ പ്രായം ചെന്ന കുറെ പേരാണ് വൈട്ര്സ്..അപ്പോഴാണ് നിറഞ്ഞ ചിരി തൂകി അവൻ നില്ക്കുന്നത്.രണ്ഞു ഏടന്റെ  വിശപ്പിന്റെ വിളി മനസ്സിലാക്കി അവൻ നല്ലപോലെ ഭക്ഷണം  വിളമ്പി സഹായിച്ചു. എല്ലാരോടും സൌമ്യമായി പെരുമാറുന്നു.ഓടി നടന്നു ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നു.മേശ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്നു.ഇതിനിടയിൽ .ആ കുട്ടി കൊടുത്ത പപ്പടത്തിൽ വീണു ദേവു  കൂട്ടായി.  ഞാൻ കുറച്ചു നേരം നോക്കി ഇരുന്നു.നല്ലൊരു മോൻ.പരിച്ചയപെടണം  നു തോന്നി.അപ്പോഴല്ലേ..പ്ലസ്‌ ടു നു പഠിക്കുവാ.ഒറ്റപാലതാണ് താണ് വീട് ..അവധി ആയതോണ്ട്  വൃദ്ധനായ അച്ഛനെ സഹായിക്കാൻ വന്നതാ.അച്ഛൻ അവിടുത്തെ ഒരു ജോലിക്കാരനാണ്.ആ അച്ഛനെ ഓർത്ത്‌ അഭിമാനം തോന്നി.എന്ടിനാ പാത്തും പതിനഞ്ചു മൊക്കെ നല്ല  മനസ്സുള്ള അതുപോലെ ഉള്ള  ഒരു മോൻ മതിയല്ലോ ! മാതാപിതാക്കള്ക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ..